Vanochtend, tijdens een rondje hardlopen, zag ik een slak op mijn pad. Een rank slakje met een kegelvormig huisje op zijn rug. Hij bewoog traag, heel traag, naar de overkant van het voetpad, waar sappig groen gras lonkte. Ik was net gestopt om een paar rekoefeningen te doen, anders was ik hem zo voorbij gerend. Of erger, dan was hij misschien wel onder mijn schoenzool beland.
Nu stond ik stil bij de slak en keek ik ernaar. Licht hijgend, want mijn conditie is nog niet op peil. Ik ben een wispelturige hardloper. Soms loop ik maanden niet. Maar dan komt er altijd weer een moment dat ik drang krijg om te gaan. Zuchtend en zwetend werk ik dan weer toe naar een regelmaat en een conditie waarbij het rennen me gemakkelijker afgaat.
De voelsprieten van de slak maken minuscule beweginkjes terwijl hij millimeters maakt. Hij lijkt niet onder de indruk van de reuzin die gehurkt naast hem zit.
Als ik hardloop laat ik me gemakkelijk afleiden. Een pony die geaaid moet worden, een slak die tot stilstaan beweegt. Of het zijn mijn vermoeide benen, die maken dat ik even wandel. Om daarna een sprintje te trekken om het goed te maken, of een huppeltje gewoon omdat dat lekker voelt.
De slak komt een takje tegen op het asfalt. Bijna onzichtbaar vertraagt hij zijn gang. Hij lijkt te aarzelen. Eromheen of erover?
Mijn man rent steevast drie keer in de week en altijd in hetzelfde tempo. Als het harder waait, komt hij bezweter thuis. Hij verbruikt dan meer energie, want aan langzamer lopen doet hij niet. Ik bewonder zijn routine en discipline. En zijn afgetrainde lijf. Geen grammetje vet en een paar goedgevormde hardloopbenen.
Kijkend naar de slak bedenk ik me dat ieder zijn eigen tempo heeft. De slak is langzaam, maar hij komt er wel. Met als een glinsterend spoor als bewijs van zijn reis. Ik snuif de lucht op van natte bladeren en ren weer door.
< Ga terug naar overzicht